muzieklog.wordpress.com

Neerslachtige herfstmuziek met een voorzichtig kronkelende damesstem eromheen. Under Byen maakt slim gebruik van allerlei min of meer exotische instrumenten – piano’s, violen, marimba’s – maar heeft er ook geen enkele moeite mee de gitaren zo af en toe eens lekker monotoon te laten beuken. Liefhebbers van het betere depressielawaai schaffen zich “Samme Stof Som Stof” onmiddellijk aan.( luisteren )

Het is inmiddels een behoorlijk uitgemolken genre: relaxte elektronische muziek met wat hijgerige zang eroverheen (liefst van dame). Je komt het vanaf het midden van de jaren negentig met weerzinwekkende regelmaat tegen op elk podium van elke plaatselijke dancing voor een iets ouder publiek met live-muziek op de zondagmiddag. Ik vermoed dat het zelfs de vrienden van de bands zelf geen lor interesseert. Waarom Relentless records het nodig heeft gevonden deze drek uit te brengen op CD, is me dan ook een raadel.( luisteren )

Het is wat.. Jean-Benoit Dunkel maakt een solo-plaat en zijn “band” inspireert kennelijk nog altijd. Marsmobil maakt een nieuw, toch wat verveeld/vervelend, rondje om die kerk. Verschillen? Wat meer (Oosterse) psychedelica, die voor een ruw randje zorgen. Resultaat? Een licht prikkelend muziekje, maar je kunt je zonder problemen ergens anders op concentreren.

( luisteren )

Nou, dat mag in de krant: een plaat met abstracte geluidstapijten die de moeite van het aanhoren waard is. Misschien heeft dat er iets mee te maken dat meneer (Daniel) Smutny een klassieke compositie-opleiding heeft genoten: de nummers glijden vlotjes voorbij en hebben een prettig organisch geluid. Wel ontbreekt het aan spanning: “Telehors” is werkelijk uitstekend behang maar helaas niet veel meer.

Ik ben fan van When You Were Young, de inmiddels wel doodgedraaide eerste single van dit album. Bruce Springsteen-invloeden zijn op de rest van het album echter minder eenvoudig te spotten.
De band maakt eerder een futloze indruk.. Een ongeïnspireerde mix van suffe synthesizers en gitaren die echt scherper hadden gemogen. De bandnaam is ineens een beetje ridicuul.

( luisteren )

Tijdloze sombere herfstmuziek in de traditie van Nick Cave en Tindersticks. In vergelijking met Nick Cave zijn The Devastations echter minder potsierlijk en in vergelijking met de Tindersticks zijn ze minder theatraal. Met name dat eerste is een zegen.( luisteren )

Zo, dat valt reuze mee. De vorige plaat van deze knuffelpop-band kon ik niet uitstaan. Die vreselijke vocalen.. Die wennen, dus. Jammer dat deze plaat dan weer veel te lang en ook te ambitieus is. Klassieke Engelse pop uit de hoek waar The Beautiful South zich bevindt. In kleine porties genietbaar.

( luisteren )

Aardige gruizige elektrorock. “Rock”, ja, want de muziek van Whitey is behoorlijk stevig maar toch te vriendelijk om “Punk” te noemen. Een probleem is dat niet: de nummers op “The Light At The End Of The Tunnel Is A Train” zitten opmerkelijk slim inelkaar en bevatten, anders dan de meeste nummers in dit genre, genoeg verrassend geluidsgeknutsel om je ook vanuit je luie stoel bezig te houden.( luisteren )

Manyfingers is een vriendje van Matt Elliott (aka Third Eye Foundation) en dat hoor je: dezelfde pietepeuterige drumbeats, dezelfde klassieke muziek-samples en dezelfde triestige monotonie. In tegenstelling tot Matt Elliott slaagt Manyfingers er echter niet in zijn muziek levendig en organisch te laten klinken. De overigens nogal geforceerde schoonheid sterft in eindeloze herhaling.( luisteren )

Een fris plaatje van een oudgediende in de muziekwereld. Colvin is inmiddels 50 maar ze klinkt nog steeds als een lief, schor meisje. Qua stem is ze te vergelijken met Jill Sobule. Zoekt die laatste het in Baueresque bubblegumpop, Colvin schrijft in een wat gewoner folky pop-rock idioom.
Dit is goed formulewerk dat uit de Brill Building had kunnen komen.

( luisteren )