Archive for maart 2007
Times New Viking – Present The Paisley Reich
Tamelijk onopmerkelijke gitaarherrie van het chaotische soort. Times New Viking mikt op liefhebbers van The Fall, van Deerhoof en van allerlei andere spastische lawaaipapagaaien maar doet dat zonder ook maar één memorabel liedje te schrijven. Tja, en dan is het lastig opboksen tegen de echte grootheden in het genre.
The Arcade Fire – Neon Bible
Ach, wat zal ik eens over deze plaat zeggen. Ik vind ‘m beter dan Funeral, maar dat ligt aan mijn snobistische hype-allergie. De band is eigenlijk een navolger geworden, nu zij ook al Bruce Springsteen-achtige pathos beginnen te serveren. Ik klaag niet, Keep The Car Running is een uitstekende single, zo kort, maar toch zo episch.
radicalfashion – Odori
Pianomuziek met elektronische geintjes. Dat kan heel verkeerd en vooral heel slaapverwekkend uitpakken maar radicalfashion slaagt er zowaar in de aandacht vast te houden. “Odori” weet een perfecte balans te vinden tussen vervreemding en melodieus genot.
The Field – From Here We Go To Sublime
Andrew Bird – Armchair Apocrypha
De koning van de pizzicato-viool is terug. Andrew Bird is een man met vele muzikale kanten, maar na het succes van het vorige album, The Mysterious Production Of Eggs, heeft hij niet aan de formule gesleuteld. Ook dit keer is het weer genieten van zijn lijzige Rufus Wainwright -stem, onbegrijpelijke doch coole teksten en prima melodieën. Zoals met elke grote artiest pakt ook een nieuw probeerseltje goed uit, de drukke idm-drums in Simple X passen wonderwel.
The Ponys – Turn The Lights Out
De derde plaat van het Amerikaanse gezelschap dat ooit zo hoopgevend begon met een mix van trashpunk en postpunk en vervolgens op zijn tweede plaat hopeloos door het ijs zakte. The Ponys lijken zich op hun derde plaat echter enigszins te hebben hervonden. De liedjes zijn namelijk heel aardig. Wel zou je erop kunnen aanmerken dat de band wat al te gemakzuchtig één enkel goed loopje uitbouwt tot een compleet nummer. The Ponys zijn echter niet de enigen die zich hieraan schuldig maken dus we zullen er verder niet te zwaar aan tillen. Ook niet omdat het wel heel erg lekker klinkt allemaal.
The Bees – Octopus
Al een tijdje niks meer van de Engelse band Gomez gehoord, check hun album Liquid Skin. Meer dan voorheen zetten de Bees eenzelfde bedwelmende hippie-sfeer neer. Ze zijn wel een stuk vrolijker dan de jongens van Gomez. Bij hippies hoort weed en dat is misschien nog wel de allergrootste kwaliteit hier aanwezig, bij vlagen klinkt men als Bob Marley in zijn beginperiode.
Big Business – Here Come The Waterworks
Ouderwetse zware metal met een zanger die de longen uit z’n lijf schreeuwt. Liefhebbers van Black Sabbath en hoe die oude pompeuze hardrockbands nog meer mogen heten, moeten deze plaat zeker eens checken: Big Business slaagt er namelijk in dit nogal belegen en ouderwetse genre een stevige opfrisbeurt te geven. Hulde daarvoor. Wie er niet van houdt, laat “Big Business” echter met een gerust hart links liggen want geen enkel nummer heeft meer te bieden dan lachwekkend smakeloze bombast.
Plaid – Double Figures
Met een aankomend optreden op 31 maart op het Impakt festival in Utrecht, en een Bleep special vanwege de re-release van een aantal oude EP’s, is het een goede reden weer eens wat oude muziek te luisteren. Double Figures is toch wel een van de meest legendarische Plaid albums met het warme geluid, dat mede heeft geholpen de IDM te vormen tot wat het is vandaag. Inmiddels een oud album, maar tijdloos.
Pole – Steingarten
De strenge Duitser Stefan Betke, de man die groot is geworden door met een zwaar beschadigd filterapparaat een ijzig soort hedendaagse dub te produceren, laat horen dat hij nog meer in zijn mars heeft dan onwaarschijnlijk lage bassen en gortdroog geknetter alleen. Het geluidenpalet op “Steingarten” is breed en divers (er komen zelfs samples voorbij!), er komen zowaar aanzetten tot (bepaald niet onaardige) melodietjes langs en de beats zijn opvallend speels en meeknikbaar. Minpuntje is dat Betke zijn nieuwe diversiteit niet altijd even goed weet te doseren waardoor sommige nummers wat druk en stuurloos klinken maar in zijn geheel genomen is deze vijfde langspeler van Pole een meer dan uitstekende avontuurlijke elektronische plaat. Tip voor de liefhebbers.
