Archive for juli 2007
Nick Lowe – At My Age
Hier weer een plaat waar je grootmoe (Jack Jersey!) ook blij van wordt. Nick Lowe droomt zich een crooner en ‘t gaat ‘m goed af. Hij laveert tussen camp(ing)-slijpers geschikt voor een film van Aki Kaurismäki en soul-deunen à la Solomon Burke. Geinige teksten en foute blazers maken het helemaal af.
Antophones
Voor de liefhebbers van piano-ballads en vrouwen die hun ziel en zaligheid jammerend blootgeven is hier het Deense Antophones. Het is niet mijn smaak, maar als je vaak luistert naar Tori Amos (luister eens naar ‘Traitor song‘!) en Kate Bush geweldig vindt kan dit je waarschijnlijk ook bekoren.
Rufus Wainwright – Release The Stars
Het tweeluik Want One en Want Two stelde me teleur, het leek allemaal wat overdreven gestileerd, maar wie weet waren de liedjes gewoon wat minder dan ik van Wainwright gewend was. De zang begon me zelfs te irriteren. Tijd voor revanche met een plaat die zich in de buurt van diens beste werk Poses mag vertonen. De liedjes zwieren als altijd, de arrangementen zijn klassiek weelderig en gelukkig zijn nu ook de vocalen weer tip top in orde.
Adultnapper – Hex EP
Inventieve techno met een opmerkelijk prettig licht duister, metalig geluid. Voeg daaraan toe een paar goed gekozen samples en een simpele maar doeltreffende baslijn en je hebt een fijn plaatje dat het niet alleen prima doet op de dansvloer maar waarnaar je ook nog eens heel goed kunt luisteren zonder je stierlijk te vervelen. Aanrader.
Popnoname – White Album
De doorgewinterde Kompakt-luistereaar zal niets nieuws horen op de debuutelpee van Popnoname. Ik vermoed zelfs dat hij dit plaatje al na het eerste nummer geeuwend terzijde schuift. Van dit soort kitscherige elektropop hebben we inmiddels meer dan genoeg gehoord. Ook de wansmaak kan “White Album” niet redden. Die is namelijk op geen stukken na schaamteloos genoeg om echt vermakelijk te zijn. Popnoname is een vriendelijke dilettant, maar meer ook niet.
The National – Boxer
Ik had nog nooit van dit bandje gehoord, maar in hippe Amerikaanse kringen schijnen ze al een tijd het volgende grote ding te wezen. Het is inderdaad een fijn melancholisch plaatje, prachtig ruimtelijk geproduceerd. Zanger Matt Berninger is een ontdekking, hij heeft intrigerende teksten en belangrijker een mooie diepe stem: denk aan Mark Kozelek met een vleugje Tom Waits. Aanrader.
Fennesz & Sakamoto – Cendre
De Oostenrijkse geluids-architect Fennesz doet ook nog wel eens wat anders dan stekelige gitaarsculpturen bouwen. In samenwerking met de Japanse pianist Ryuichi Sakamoto heeft hij een plaat gemaakt die je grootmoeder nog wel in slaap kan soezen. Rustgevende, dromerige muzak, waarin de pianist een hoofdrol op zich neemt en noten speelt die op de soundtracks van landgenoot Joe “Spirited Away” Hisaishi hadden kunnen staan.
