Archive for september 2007
Gravenhurst- The Western Lands
Gravenhurst blijft een vreemde eend in relatie tot de andere artiesten op Warp. Minder spannend en meer normale pop uit het indie-genre. Feit blijft dat de produktie een perfekte en onuitwisbare indruk achterlaat. Glasheldere gitaarpartijen, geen overbodige noot te bekennen. Referenties zijn late Talk Talk , Broadcast en enig shoegazing. Gelukkig is het contemplatieve seizoen in aantocht en zal de melancholieke ondertoon van deze plaat voor hartverwarmende ogenblikken kunnen zorgen.
Bitter:Sweet – The Remix Game
De naam zegt het al, een remix album. En hoewel dit vaak betekent dat er de verplichte dans-versies te vinden zijn, is dat bij dit album niet het geval. Het album is zeker niet zo goed als het origineel (The Mating Game) waarop meer originaliteit te vinden is, is dit een zeer sterk remix album. Vooral de mixen van Thievery Corporation en Nicola Conte zijn zeer sterk.
Ministry – The Last Sucker
Wie subtiliteit verwacht, is bij Ministry uiteraard aan het verkeerde adres. We horen George Bush dingen roepen over “death and destruction”, de drumcomputers ratelen van begin tot eind als machinegeweren en gitaren doen niets anders dan in een waanzinnig tempo eenvoudige metalriffs uitspugen. Gegeven deze beperkingen is “The Last Sucker” echter een puik stukje werk.
Qui – Love’s Miracle
Middelmatig Amerikaans noisebandje krijgt het voorelkaar hun grote held David Yow te strikken als zanger. Helaas is Yow tegenwoordig slechts een schim van zijn vroegere zelf. En dat bandje? Nu ja, dat is dus, zoals gezegd, nogal middelmatig.
Basteroid – Upsets Ducks
Intelligent inelkaargeknutselde luistertechno die het ouderwets grote gebaar niet schuwt. Ouderwetse behaagzucht ook niet, trouwens. Bepaald niet ouderwets is daarentegen de productie. Die is namelijk vol, stevig en licht overstuurd: precies zoals we het in 2007 graag horen. Wat we ook graag horen in 2007 zijn scheve synthesizerloopjes, ontsporende songstructuren en een beschaafde hoeveelheid dissonantie. Ook daarin voorziet Basteroid. “Upsets Ducks” is de plaat die From Here We Go To Sublime en Chromophobia hadden moeten zijn.
Uusitalo – Karhunainen
Vermoedelijk is dit hoe een wandeling door een sneeuwlandschap klinkt wanneer je er elektronische muziek met een viendelijk beatje van zou maken. Opnieuw levert deze Fin Sasu Ripatti (ook bekend als Vladislav Delay en Luomo) een puik staaltje vakwerk af. Wie op zoek is naar avontuurlijke nieuwe klanken laat dit werkje uiteraard links liggen maar wie geen bezwaar heeft tegen ambachtelijk synthesizerknutselwerk van hoge kwaliteit zou “Karhunainen” eens kunnen proberen.
Supermayer – Save The World
Verrassend aardig hobbyprojectje van Kompakt-baas Michael Mayer en Superpitcher. “Save The World” is overduidelijk het product van twee vrienden die gezellig op een regenachtige zondagmiddag samen achter de computer aan het knutselen zijn gegaan. Dat de nummers daardoor vaak nogal volgepropt zitten met allerlei overbodigs zal dan ook geen verbazing wekken maar het zou flauw daarover al te hard te klagen, zeker omdat de kwaliteit over het algemeen toch nog vrij behoorlijk is. Gun de heren hun pleziertje, zou ik zeggen.
Valgeir Sigurdsson – Ekvilibrium
[Rating: 3.5]
Ijslandse producer die laat zien dat studiotechnieken en invloedrijke vrienden tot een verdienstelijke soloplaat kunnen leiden. Hoewel de plaat anders heet is de librium wel een beetje van toepassing. Soms de warmte van Sigur Ros , dan weer de belletjes van Mum, een beetje dwarsigheid van Bjork. Diverse gastzangers verlenen medewerking maar halen daarmee het gemiddelde wat omlaag. Instumentaal verder een topplaat.
Nego Moçambique – La Rumba Computer
Dansvloervriendelijke elektro uit Brazilië. De nummers van Nego Moçambique zitten verbluffend ingewikkeld inelkaar en houden daarom zonder enig probleem de aandacht vast. Tegelijkertijd voegen ze nauwelijks iets eigens toe aan de schier eindeloze stroom jaren tachtig-pastiches die sinds jaar en dag over ons uitgestort wordt. De houdbaarheidsdatum van “La Rumba Computer” is dan ook beperkt: voordat de zon weer opkomt en het feest is afgelopen, ben je deze plaat alweer vergeten.
Klima
[Rating: 4]
Klima is het alter ego van Angele David-Guillou, we kenden haar al als zangeres bij Piano Magic. Haar debuut is een net voldoende verwijderd van het sprookjesbos om een volwassen interesse te genereren. Stijlvol, elegant , een stem die klinkt als een klok en qua instrumentatie met grote behoedzaamheid in elkaar gezet is dit een debuut om van te watertanden. Grote belofte.
