muzieklog.wordpress.com

‘s Werelds populairste garagepunkers zijn terug met, hoe kan het ook anders, helemaal niets nieuws onder de zon. Nu ja, je zou kunnen opmerken dat ze betere popliedjes schrijven dan voorheen maar dat is eigenlijk ook onzin omdat ze daar voorheen toch ook al vrij bedreven in waren. Ju kunt ook stellen dat ze nogal wat avontuurlijker zijn geworden (hoor ik daar een keyboard?) maar zelfs dat doet er niet toe: The Hives brengen u sinds 1995 onvervalste garagepunk maar dan zo glad dat ze er zelfs bij MTV op kunnen dansen en dat doen ze in 2007 opnieuw. Goeie plaat.

Ach ja, tweede platen. Zach van Beirut is in Frankrijk beland en dus komt ie met songtitels als La Banlieu aanzetten. Beetje gemakzuchtig, maar de muziek swingt onveranderd heerlijk Oost-Europees. Wel klinkt dit album gladder, dankzij extra toetsen en strijkers, die laatste verzorgd door Final Fantasy. Al met al de eenvoudige bevestiging van een boeiend talent.

( luisteren )

Na het sublieme ‘ Flares’ uit 2005, was het met ingehouden spanning, dat ik ‘Afraid to Dance’ beluisterde. Helaas is het een forse tegenvaller want er wordt oeverloos gepield. Iedere samenhang ontbreekt. Wel erg rustgevend ,maar zwaar onvoldoende om bijgezet te worden in
de annalen van de shoegazing/ambient.

( luisteren )

Een uiterst vreemde toverbal. Rilo Kiley mengt knullige beats en lullige melodietjes, die tezamen een vreemd (maar vrij geslaagd) soort hitparademuziek vormen, waarin ik echo’s hoor van Fleetwood Mac en Pussycat. Vrolijkstemmende plaat, met als hoogtepunt het verrassende en sfeervolle duet Dreamworld, met oudgediende Jackson Browne.

( luisteren )

Platen uitgebracht op Fonal, altijd fijn. Alhoewel: Kemialliset Ystavat is wel èrg eigenzinnig, zeg. Hun muziek klinkt als de op hol geslagen wereldontvanger van de eerste twee platen van Niobe uitgevoerd door een reusachtig hippie-orkest en is, net als die van Niobe, redelijk humoristisch. Dat kan echter niet verhullen dat we hier vooral te maken hebben met een onsamenhangende klerezooi waaruit af en toe een aardig nummer op komt duiken.

( luisteren )

Op “Parades” klinkt Efterklang als het orkest van Sufjan Stevens dat probeert het werk van Godspeed You! Black Emperor uit te voeren. De samenhang in al die lieflijkheid is soms ver te zoeken maar als je er genoeg van op elkaar stapelt, onstaat er vanzelf bombast, zal het idee wel zijn. Dat dat bombast vervolgens net als de muziek van hun debuutplaat iedere inhoud ontbeert, hebben we dan maar voor lief te nemen.

( luisteren )

De bandnaam is bijzonder smakeloos en de muziek laat zich nog het beste omschrijven als een ontstellende kakofonie. Lang niet iedereen zal dan ook gecharmeerd zijn van deze plaat. Wie echter geen moeite heeft met een flinke dosis van de pot gerukt lawaai zou “Ordination of the Globetrotting Conscripts” eens kunnen proberen. Al was het maar vanwege de bijzonder strakke en inventieve ritmesectie.

( luisteren )

Sinds Devendra weg is van die nerveuze akoestische gitaardeuntjes, mag ik ‘m. Ook nu wordt het weer een fijn hippie-feestje. Tot iedereen knetterstoned en vervelend weigert het huis te verlaten, want ja ook deze plaat is weer veel te lang. Maar daarvóór zijn er gezellige deuntjes en jams, van strijkers tot samba, van Seaside tot Seahorse.

( luisteren )

Mexicaantje,oranje hoed, Murcof is bijzonder goed dit keer met een album als een onweersstoring waarbij de atmosferische ontladingen, zeldzaam fraai rond een basis van kosmische en oergeluiden gedrapeerd zijn. Soms wat microhouse bijgemixt.
Vele malen imposanter dan het stuurloze Remembranza uit 2005.

( luisteren )

De verzamelde muziekpers heeft Springsteen’s vijftiende studio-plaat bijkans doodgeknuffeld. Terecht? De eerste helft doet me twijfelen, 4 van de 6 tracks eindigen met een fade-out en lijken slechts gedateerde invuloefeningetjes. Dan ineens is daar, aan het begin van de veel betere tweede helft, I’ll Work For Your Love, met zo’n typisch tingeltangel-intro. Het goede gevoel begint te komen en verdwijnt niet meer.

( luisteren )