Archive for november 2007
Wire – Read And Burn 03
De derde in de reeks Read & Burn waarmee Wire in het nieuwe millennium aan iets van een comeback werkt, is met gemak de beste. De nogal simpele kettingzaakpunk van de eerste twee delen is ingeruild voor afstandelijke, verknipte nummers met een dikke laag aaneengesmeerde gitaren en synthesizers eroverheen.
Een gemoderniseerde versie van “Chairs Missing” en “154″ zeg maar.
Lucky Fonz III – Life Is Short
Ik zag Lucky Fonz d’n derde in een café, waar hij zichzelf begeleidend op gitaar verrassend eenvoudig overeind bleef. (Om niet te zeggen dat hij de zaal eigenlijk in no time had ingepakt) Zo’n bijzondere stem of muzikant is hij in wezen niet. Het zal de juiste attitude zijn. Op plaat komen er voor de variatie toetsen, achtergrondvocalen en fietsbellen bij, maar eigenlijk hoeft dat niet. Het fraaist blijven toch treurige ballades als In Search Of The Miraculous.
1000 Miles Ahead – Demo
Hardcore uit een klein dorpje in Nederland. Daar heb ik al een poosje niet meer naar geluisterd maar als deze verrassend goed klinkende demo van 1000 Miles Ahead enige indicatie is, zou ik dat eens wat vaker moeten doen. 1000 Miles Ahead is strak, effectief en net vuil genoeg om de aandacht vast te houden. Dat ze het ene cliché op het andere stapelen, daarover moet je, zeker in dit genre, niet al te veel zeuren. Wat telt is dat deze demo als een dolleman uit je luidsprekers stuitert. Gaat ze zien, zou ik zeggen.
Working For A Nuclear Free City – Businessmen And Ghosts
De band Working For A Nuclear Free City komt uit Manchester en klinkt precies als het voornaamste exportproduct van Manchester … in 1989. Uit nostalgische overwegingen heb ik nog wel anderhalve ster over voor deze dubbelcd vol dansbare rock met synthesizers en stonede lispelvokalen maar eigenlijk is dit natuurlijk gewoon een schandalige jatpartij. Die nog slecht klinkt ook.
Alela Diane – Pirate’s Gospel
Alela Diane is een beetje irritant en vroegwijs. Ze heeft een stemtype dat wat al te vaak te horen is de laatste tijd. (Joanna Newsom, Cocorosie, dat werk) De liedjes die ze speelt zijn echter zo achteloos mooi, dat ik alsnog onder de indruk raakt. Een meisje in een boomhut, dichtbij de wolken, waar oeroude liedjes langsvliegen en gevangen worden.
Sigur Ros – Hvarf – Heim
Dit betreffen een tweetal bonus CD’s bij de concert DVD genaamd Heima. Beide vrij kort met ieder een volledig andere inslag. Hvarf is een soort ‘ Rarities’ bestaande uit aparte versies van bestaande nummers al dan niet live, het slag waarmee de officiele website ook vol staat. Het is de rock- versie op z’n Sigurs.
Heim is Sigur Ros unplugged, de liefhebbers zullen smullen maar de falset van Jonsi wordt niet gecompenseerd door de wall of sound uit de studio en dat is wel eventjes wennen.
Helaas geen nieuw werk, vanwege het recycling aspect maar 3 sterren.
The Intelligence – Deuteronomy
The Intelligence succeeds where the Black Lips fail: sixtiespunk uitgevoerd op zijn eenentwintigste-eeuws zonder te klinken als een aanmoediging Back From The Grave weer eens op te zetten. De loopjes en riffjes die je al kent, worden nu uitgevoerd met een smeriger gitaargeluid dan je ooit voor mogelijk had gehouden, de zanglijnen worden voorgedragen met een kilte die we sinds de hoogtijdagen van postpunk niet meer zo prettig hebben gevonden en de afwerking geschiedt met precies die mate van slordigheid die voor dit genre verplicht is. Trek de leren jasjes aan, sla een biertje achterover en ren naar buiten om over een Ford Mustang heen te pissen. Dit is vetkuivenrock’n'roll zoals Onze Liever Heer ‘t bedoeld heeft.
Turbo Fruits – Turbo Fruits
Kleurboekpunk. Turbo Fruits (de band heeft iets te maken met het zwaar overschatte Be Your Own Pet) blijft keurig netjes binnen de lijntjes en verdient daarvoor een plakplaatje van de juf. En een hele dikke één van van mij.
Olafur Arnalds – Eulogy for Evolution
Een fraai bouwwerk van strijkkwartet en piano, met de intrinsieke ijslandse melancholie en verstildheid. Een Sigur Ros zonder rock-elementen. Een goede vertegenwoordiger van het uitbreidende neo-klassieke genre, waarin reeds de IJslandse zwaargewichten Amina en Johann Johansson.
Grapes Of Grain – Balloons From The Blue
Het is een goede gewoonte in de indierock-wereld om je niet door je eigen beperkingen te laten hinderen. Geen beste stem? Who cares, gewoon doorzingen. Het Utrechtse alt. country-gezelschap Grapes of Grain verhult die beperking steeds beter. Op deze nieuwe ep vooral door de zeer boeiende arrangementen, waarin een viool, accordeon, hoempapa-trombone en elektrisch gitaar hun plek vinden. Voor nop binnen te halen via onderstaande link.
