Archive for januari 2008
Vampire Weekend – Vampire Weekend
Hoewel deze winter inderdaad overdreven warm is, is het toch overdreven zo vroeg in het jaar al naar de afro new-wave van het New Yorkse gezelschap Vampire Weekend te moeten luisteren. Dat hun muziek, hoe ontspannen en zonnig ook, verder ook nogeens nogal nietszeggend is, maakt de liefde voor deze nieuwe hype er bepaald niet groter op. Voor liefhebbers van Graceland en andere belegen wereldpop, zullen we maar zeggen.
Sam Baker – Pretty World
Het verhaal achter deze man is schrijnend, wat bijna een pluspunt op een album vol levenswijsheden. Het mooiste is echter dat ik zonder die context te weten Pretty World al een prima folkplaat vond. Met mandoline, harmonica, pedal steel, engelachtige achtergrondvocalen en zijn eigen valse praatzang schetst Baker een wereld even boeiend als Tom Russell dat deed op Hotwalker.
Andrew Bird – Soldier On EP
Leuk zoethoudertje van Bird, eerder mini LP dan EP. Met de gekende melancholie veroorzaakt door de viool en het kunstfluiten. Enkele nummers hebben een wat demo-achtig karakter. En dat is ook precies het doel van Soldier On: Een glimps in het rijke verleden van een boeiende artiest.
(Nog?) niet op myspace, daar heerst nog de leunstoel.
Ectoplasm – Distonia
Variatie is een sleutelwoord bij Ectoplasm. Niet altijd binnen een track, maar wel binnen de release. Vooral de hard beukende techno is, zoals dat bij het genre hoort, vaak vooral monotoon zoals het hoort. En de beukende techno tracks zijn goed, beter dan gemiddeld. Maar waar deze release vooral in opvalt zijn de wat meer downtempo, af en toe wat industrieel klinkende techno nummers, die hier en daar doen denken aan Substanz T of wat vroeger Orbital-werk. Vooral The Severy Daddy spreekt mij heel erg aan.
Cloudland Canyon & Lichens
Ruim een half uur durende samenwerking van deze neo-Krautrockers en Robert Lowe. Deze laatste is een performance artiest, die de stem transformeert tot woordloze drones. Zijn invloed is nauwelijks herkenbaar want het resultaat is een zich langzaam ontwikkelende compositie met minimaal 3 herkenbare delen die dicht tegen Tangerine Dream uit de jaren 70 aan ligt.
Was je vroeger al blij met een elpee van 2x 17 minuten is dit toch een waardevolle mini cd.
White Sands – Deseronto
Zelfs als je niet van alt.country houdt grijpt deze cd je bij de keel om je niet meer los te laten. Er is geen enkele noot teveel gespeeld, geen woord teveel gezongen, geen muziekinstrument is overbodig. Dit is puur, muziek zoals het bedoeld is, mooi, van begin tot eind. Zorg dat je deze cd in je bezit krijgt en waan je 41 minuten lang in een stille broeierige nacht, een lege zandvlakte met voorbij waaiend tumbleweed, waan je in een lege bar in een uitgestorven woestijnstadje, met in de hoek op een kleine verhoging twee mannen, tokkelend op hun gitaren, ogen naar de grond gericht…
Black Mountain – In The Future
Black Mountain komt uit Canada (niet uit Montréal, overigens), dus de samenzang en de falsetstemmen op “In The Future” komen bepaald niet als een verrassing. Dat ze die nog steeds zeer modieuze vocale acrobatiek combineren met loodzware jaren zeventig-riffs is echter wèl opmerkelijk. Mijn smaak is dit niet, maar wie het aardig lijkt Black Sabbath als orkestrale indiepop te horen, zou deze plaat eens kunnen proberen.
Extince – Toch?
Hoewel Ex nooit een album-man is geweest moet hij (toch?) beter kunnen dan dit. Met uitzondering van het korte openingsnummer bevat de eerste helft veel teveel flauwe refreintjes en Extince zelf maakt ook een ongeïnteresseerde indruk: hij is niet bepaald uitgebreid van stof. Het slot van de cd is zelfs saai te noemen. Daartussenin gunt hij Miker G, die ratelt als een Beastie Boy, een hartverwarmend (bijna ontroerend!) gastoptreden, swingt de posse-track behoorlijk en is het al bijna gebruikelijke strijdlied tegen Brainpower tekstueel het scherpst én muzikaal ook zeer fijn: die omhooggepitchte Jiskefet-sample!
ARP – In Light
Behoorlijk ambient werkje van ex-Tussle Georgopoulos. Was Telescope Mind een hommage aan de kraut-rock, dit werk sluit naadloos aan bij kraut-experimenteel, van het nivo Cluster, Roedelius en
Ashra. Weelderige vaak lange nummers , een snufje piano soms wat sequencer, maar altijd warm en ver verwijderd van de grotestads-techno.
Letters Letters
Lekker dwars debuut op het anders zo introverte Type-label. Heldere songstructuren (laat je niet afschrikken door de eerste 30 seconden van het eerste nummer) met dissonate accenten door een frisse vertegenwoordiger van de zo actuele Montreal-scene. Zuchtmeisje aanwezig!
