Archive for april 2008
Cloudland Canyon – Lie In Light
Over aandacht op dit muzieklog hoeft de band niet te klagen. Volgens onze eigen krautrockexpert Hans is Cloudland Canyon een band die Deugt(tm). Zelf ben ik dat eigenlijk wel met hem eens. Op “Lie In Light” horen we fijn retro ambient-werk pruimbaar gemaakt worden door er flink viezige drones doorheen te roeren zodat ‘t ook voor luisteraars die, zoals ik, niet helemaal bestand zijn tegen het gladdere parende walvis-werk nog heel goed aan te horen is allemaal. Minpuntje zijn de enorm blikkerige computerdrums maar als je die even buiten beschouwing laat is dit een heel fijn stukje schurend behang met een stevige knipoog naar ‘t verleden.
Motorpsycho – Little Lucid Moments
Door het vertrek van drummer Gebhardt leek Motorpsycho’s heilige drie-eenheid voorgoed verbroken. Dubbelaar Black Hole/Black Canvas was een tot mislukte gedoemde vlucht naar voren. Maar zie daar, een nieuwe vervanger (Kenneth Kapstad) en de Noren kunnen er weer tegenaan. Little Lucid Moments verrast of vernieuwt niet, maar legt wel een stevige basis voor een nieuw decennium vol krachtige Motorpsycho-rock; Year Zero is alvast fantastisch.
M83 – Saturdays=Youth
Als het aan mij ligt is dit de doorbraak voor M83, want in tegenstelling tot de twee eerste is dit een consistent geheel van brede gitaarwanden, functionele electronica en adequate zang ditmaal ook van dame. Af en toe is Kate Bush in beeld , klinkt het als oude Talk Talk in de glimmer-fase, maar de shoegaze van Ullrich Schnauss verleent zijn rechtvaardiging aan dit kleine meesterwerk uit Frankrijk.
Bitcrush – Epilogue in Waves
Uiterst sfeervolle CD met dank aan Slowdive’s debuut uit 1991: In distance voorspelde al veel goeds maar hier is de sfeer verder geperfectioneerd met live drums en veellagigige gitaarwolken.
De stem vormt slechts een van de bijdargende componenten in deze lang uitgesponnen nummers waarin echo een stijlicoon is geworden. Mike Cadoo levert hiermee zijn magnum opus af.
Why? – Alopecia
Hè verdeurie, om hip te zijn had ik Why? eigenlijk al jaren goed moeten vinden. Het was altijd al een absurd fröbelhiphop-buitenbeentje maar op Alopecia is de combinatie van lijzige praatzang, hilarische nerdy oneliners en melodramatische grooves voor ‘t eerst écht goed afgesteld en dan is ‘t meteen verslavend goed. If I’m not raw, I am just a bit underdone.
Het Goede Doel – Gekkenwerk
Niet alleen Radiohead kan een statement maken richting de muziekindustrie. Het Goede Doel laat zien dat ze niet alleen een nieuw album voor het geld maken, want ze geven hun muziek gewoon gratis weg. En ze kunnen het nog steeds, dat laten ze horen. Hoewel het weinig vernieuwend is, is dit wel het oude vertrouwde geluid van de Henkjes. Een beetje nostalgisch kan je er wel van worden.
Styrofoam – A Thousand Words
[Rating: 4]
Eindelijk weer solo zonder die hinderlijke rappers, wel met talloze gastvocalisten brengt Arne van Petegem een ode aan het meezinggenre met vlotte korte nummers. Herkenbaar als Styrofoam, een logisch vervolg op Nothing’s Lost, de elektronische knettertops ontbreken niet.
Zeer opgewekte voorjaarsplaat , 9 goede nummers , 2 marginaal slechter, goede score!
Sam Shalabi – EID
Arabische pop (het eerste nummer is een bijna vier minuten durende exercitie op één of ander Egyptisch snaarinstrument) gaat een tamelijk geslaagd huwelijk aan met de viezigere stromingen binnen de westerse populaire muziek zoals sixtiespunk, drone en zelfs, helaas, een enkele keer een van de pot gerukte gitaarsolo. Verstandelijk beredeneerd zou deze warboel aan invloeden een hele mooie plaat moeten opleveren. In werkelijkheid is “EID” echter vooral een slaapverwekkende kabbelplaat geworden. Maar wel een hele diverse.
Thao – We Brave Bees Stings And All
Vroeger zong dit Vietnamees-Amerikaanse meisje in de wasserette van d’r moeder en nu wordt ze een ster. Hoop ik. De Thrills waren tenslotte rond hun debuut ook eventjes heel groot en daar heeft deze nog betere tegenhanger (ook vocaal!) veel van weg. Voeg daarbij een flinke portie Laura Veirs om de muzikale crêpe nog iets van diepgang te verlenen en je hebt een bijzonder schattig plaatje. We don’t dive, we cannonball!
Sun Kil Moon – April
Zo’n mooie bandnaam vraagt om exploratie, aldus geschiedde. Mark Kozelek, voorheen Red House Painter en band maken ingetogen popsongs in het alt. country dan wel americana stramien.
Zeldzaam breekbaar en harmonieus vervlecht zich de stem van Mark met de gitaarvegen en slepende drums. Draai deze plaat als een prive-optreden vlak voor bedtijd of diep in de nacht, want de nummers zijn bij vlagen enorm uitgesponnen. Name-dropping wat mij betreft niet nodig en ik moet de neiging om Will Oldham als side-kick te noemen dan ook onderdrukken.
