Archive for november 2008
Gaiser – Blank Fade
Tamelijk steriele boink-ploink uit de school van m-nus. Een flinke hoeveelheid gefriemel maakt dat je “Blank Fade” slechts met zeer veel goede wil minimalistisch zou kunnen noemen. Zielloos is de plaat echter wel, maar dat hoeft uiteraard geen bezwaar hoeft te zijn als je in de stemming bent voor wat vakkundig gemaakte robotmuziek.
Essie Jain – the Inbetween
Deels opgewekt, deels melancholieke neofolk van britse zangeres die met minimale middelen piano of gitaar en zang een sterk staaltje songwriting neerzet. Blijvertje.
Johann Johansson – Fordlandia
Goed toegankelijke, ambachtelijk staaltje romantische orkestmuziek met subtiele electronische interpunctie. Zelfs nog toegankelijker dan IBM 1402. Themas doen sterk aan filmscores denken, daarom wat minder verrassend want het wordt allemaal wat gewoontjes terwijl oude platen van Johansson een verrassend nieuw invalshoek hadden.
Zo Moeilijk – Nijmeegse Modo
Behalve het accent van de rappers zijn ook de beats van mijn stadgenoten Zo Moeilijk typisch Nijmeegs want overduidelijk beïnvloed door de donkere techstep-beuk die hier jarenlang intens populair is geweest. Dat duistere geluid alleen al maakt “Nijmeegse Modo” de moeite van het aanhoren waard.
Extrawelt – Schone Neue Extrawelt
Duits duo dat 70 minuten zielloze duitse techno brengt, streng geformatteerd op 120 bpm.
Dus lange nummers maar zo plat als een ansichtkaart. Niet geschikt voor de privesfeer tenzij
je werkt aan je germaanse lichaamscultus.
Huntsville – Eco, Arches and Eras
In tegenstelling tot die op voorganger “For The Middle Class” ontberen de stukken op “Eco, Arches and Eras” van het Noorse laptopfrunnikjazzgezelschap Huntsville een duidelijke structuur of opbouw zodat ze eigenlijk niet veel meer doen dan oeverloos voortkabbelen. Dat voortkabbelen doen ze dan wel weer heel behoorlijk, maar van dit gezelschap had ik eigenlijk meer verwacht.
Of Montreal – Skeletal Lamping
Uitzinnige feestelijke CD, een echte groeiplaat, met bizarre tempowisselingen en de broeierigheid van een travestietenclub. Meer operette dan opera. Een gezelschap dat met een kwart van de mensen meer sfeer geeft dan I Am From Barcelona. Er zit wat disco tussen en wat funkpunk als Out Hud.
Waarom moet ik toch steeds aan Queen denken als ik dit hoor?
The Alps – III
Prettige pastiche op het genre van de psychedelische jaren 60 met zijn oeverloze en richtingsloze gedrogeerde artiesten als Amon Duul en vroege Floyd inclusief boeddhistische invloeden. Dit nieuwe trio is op te vatten als een supergroep ( een anachronisme uit de jaren 70). Je wordt ouder papa geef het maar toe!
Ryan Adams & The Cardinals – Cardinology
Ik zou ook mijn Easy Tiger-recensie kunnen knippen + plakken, maar ben de laatste tijd toch weer iets positiever over de man gaan denken. (Zie de rating) Tuurlijk, het is allemaal wat automatische piloterig, maar aan de lopende band aardige liedjes schrijven is ook een kunst. De laatste drie zijn dit keer het beste, met als favoriet Like Yesterday, dat drijft op één goeie (terugkerende) melodieuze inval.
Michna – Magic Monday
Leuk om te zien hoe het art-work van de hoes een afspiegeling kan zijn van de inhoud: Zonnig ,speels, kleurrijk, afwisselend, kinderlijk en schematisch. Leidt dus tot een cd die bol staat door ideeenrijkdom: Van disco en soul via easy-listening tot dance, behoorlijk leunend op de jaren 80,
Yello, Moroder, Kraftwerk en Lindstrom in een blender, die koers. Uitstekend produkt!
