Archive for januari 2009
Animal Collective – Merriweather Post Pavillion
Is Pitchforks 9.6 terecht? Het gaat hier om behoorlijk experimentele psychedelische rock waarin meerlagige exuberante vocalen wedijveren met drukke door arpeggios overheerste elektronica en drums. Onvermijdelijk zijn de Beach Boys vergelijkingen. Hier gaan experimenteerdrift en toegankelijkheid hand in hand. Songstructuren ontbreken, het is eerder een rollercoaster-trip dan een
snelwegrit, zo afwisselend.
Noah And The Whale – Peaceful, The World Lays Me Down
Hier worden Zweden met hun eigen middelen verslagen. Croonerig en met ‘n traan als Jens Lekman, dan wel opgewekt swingend als I’m From Barcelona, met een ietsepietsje meer folk-invloeden. Erg leuk!
Atom TM – Liedgut
De veelzijdigheid van Uwe Schmidt (met talloze alter egos) wordt onderstreept door deze vrije produktie voor Raster Noton en past goed in het abstracte karakter van het label. Muziektheorie, duitse postromantische invloeden (Kraftwerk, Schubert) en witte ruis strijden om aandacht. Humor is zeldzaam op dit label maar een glimlach kan ik niet onderdrukken.
Black Cargoes – Glass
Binnengehaald als Zwitserse Depeche Mode trekt dit 4-tal fors van leer met epigone rock a la Explosions in the Sky. Valt vooral op door gebrek aan gitaarmuren want de keyboard-akkoorden en dreinende stem horen we veel te vaak. Fijn voor de Zwitsers dat ze nu ook zo’n kloon hebben.
Beautiful Leopard – Sometimes It Doesn't Work
Het Zwitserse Beautiful Leopard doet aan niet onaardige maar weinig verrassende indie/post-rock. Maar dan! Een repetitieve slottrack naar mijn hart. Tremolo-gitaarlijntje, zielige melodie en er plinkt, ploinkt en kraakt van alles. Gesproken woord-samples zijn altijd genieten en deze komt weer uit een goudmijntje. Een man babbelt over de buren, de verschillen tussen hun huizen en gedeelde hobby’s. Richters sind unsere Nachbarn und wir sind mit ihnen befreundet…
The Phantom Band – Checkmate Savage
Niet te verwarren met Can spin-off uit de jaren 80, doet dit gezelschap de motorik-beat van de Kraut wel eer aan.
Gelukkig geen pastiche op de jaren 70 maar wel ontspannen rock met bovendien meer invloeden: Folk, postrock ballad, allerlei onwaarschijnlijke invloeden to een geheel gesmeed.
Plaat om lekker de tijd voor te nemen. Voor liefhebbers van Tussle en Maserati, mooi debuut
Antony & The Johnsons – The Crying Light
De eerste luisterbeurt dacht ik het al verwachte: Antony is toch teveel een oddity om langer dan 1 album te kunnen boeien, al was zijn doorbraak dan niet z’n debuut. Maar langzaam groeit The Crying Light. Het is duidelijk te horen dat hij eindeloos aan deze (sympathiek) korte collectie heeft geschaafd. Verrassingen zijn er nauwelijks, al komt het wereldmuziek-achtige (is het Keltisch of toch Afrikaans?) Dust and Water een end. Het mooiste is uiteindelijk toch het schaamteloos trieste, muzikaal volkomen vertrouwde Another World.
Efdemin – Carry on, Pretend we are not in the Room
Oneindige club-mix van zwitserse techno-producer waarin via
spoken-word en deephouse naar tribal , dubtechno, vintage naar sci-fi-techno. Feestelijk plaatje, ook lekker in de auto.
School of Seven Bells- Alpinisms
De meest verrassende transfer in rock 2008 kwam van Ben Curtis die de space-rock van de Secret Machines verruilde voor shoegaze en dream-pop met een zeer aantrekkelijke vrouwelijke tweeling.
Meerlagige omfloerste zang en dichte gitaar- en laptopwolken drijven langs hoge pieken. Gebleven is de fascinatie voor 4-kwarts Kraut en ”motorik ” . Geweldig debuut, veelbelovend.
Sin Fang Bous – Clangour
Bij het uitruimen van 2008 niet te vergeten: Sindri Mar Sigfusson in een soloprojekt. Niet onder de indruk van Seabear in 2007, ditmaal sublieme ijslandse miniaturen zonder enige lokale referenties en dat is een compliment. Speels, vrolijk, dan weer die droevige ondertoon
met een melodica.
Deze route van Morr-music volg ik met veel plezier!
