Archive for december 2009
Monolake – Silence
Monolake gaat over complexiteit en dynamiek in muziek: De beats op de voorgrond en de aankleding daaroverheen en achter. Die laatste bestaat uit een enorm scala aan veldopnamen uiteenlopend van natuurelementen tot de mechanica van een printer en een toetsenbord. Het grootste belang heeft de ongecomprimeerde kwaliteit van de opname en mastering. (bron: website)
Dus weg met al die mp3 files en lullige desktop-speakertjes en duik onder in de hypermoderne geluidswereld van Robert Henke met de fysieke cd en een een goed installatie.
Felix – You Are The One I Pick
Introverte kamer-pop van engels duo waarbij de piano cello en violen een rustgevend bed vormen voor banale teksten. Nauwelijks drums.
Syntaks – Ylajali
De deense Jakob Skøtt and Anna Cecilia, voorheen met Manual (Jonas Munk) aktief in het deense Limp, laten zien niet ver afgedwaald te zijn van de dromerige zonovergoten tijdloze muziek van Slowdive. Speciale vermelding voor de etherische stempartijen die het thema van een 19e eeuwse droomgestalte moet ondersteunen.
September Collective – Always Breathing Monster
Het monster in kwestie is een kerkorgel in Dusseldorf dat door Morgenstern Schneider en Wirkus benaderd wordt met midisamples die weer leiden tot
akoestische opnames binnen de kerk met al zijn lokale eigenschappen zoals echo, weidsheid, en lokale ruis. Het kraken van de pedalen is zelfs waarneembaar.
Aparte korte plaat, ver van het gangbare kerkelijk idioom.
Choir of Young Believers – This Is For The White In Your Eyes
Tot mijn verbazing blijkt dit een deen te zijn die goede dramatische songs schrijft, en een exuberant palet voorschotelt waar je een volledig koor achter verwacht maar een solist krijgt. Bowerbird, Beirut en Death Cab, alles zit erin. Volgende maand met band in Groningen. Mooi logo.
Goldspot – And the Elephant is Dancing
Goldspot is de bandnaam van Siddharta Khosla, een newyorker met indiase roots, maar dermate geassimileerd dat hij in staat is een indie-album te maken met hoogst verrassende en memorabele songs. Opgewekt en fris, sober en toch uitbundig.
Goed vervolg op Great Lake Swimmers en Death Cab, dat werk.
Cold Cave – Love Comes Close
Deprimerend debuut van newnewwave band, dat dermate verdrinkt in nagalm dat het een uiterst vermoeiende ervaring blijkt om dit uit te zitten. Bovendien druipend van cliches en citaten. Uitsluitend doelgroepenplaat.
Piano Magic – Ovations
Nooit echt doorgebroken maar wel het tiende album: Piano Magic is niet hip maar wel competent en bijzonder muzikaal. Met grote slagen door het spectrum van warme ballads en kille synthis met de stem van Ian Curtis en Brendan Perry, de dulcimer van Peter Ulrich en oosteuropees instrumentarium.
Altair Nouveau – Dark Energy
Brandon Mitchell is een westcoast artiest die hoogenergetische dance maakt met een hoog jaren 70 gehalte , denk Space, Moroder en foute italianen. Grappig om te horen hoe achterhaald dit genre eigenlijk is. Overbodige plaat.
Joe Goddard – Harvest Festival
Meer bevestiging van het gegeven dat in Hot Chip de auteur Alexis Taylor is en de piepjes door Goddard verzorgd worden is onmogelijk.
Het is een poging om Aphex Twin en Eno te verbinden en een geluidsbeeld neer te zetten dat uitnodigt tot herhaald luisteren en helaas haalt hij dat nivo niet, laat staan dat de fruit-titels van de nummers enig toegevoegde waarde hebben
